Znalezione obrazy dla zapytania mów dziecku że jest dobre

 20 PRZYKAZAŃ JANUSZA KORCZAKA DLA RODZICÓW

1) Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.

2) Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.

3) Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.

4) Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuje postawę głupio dorosłą.

5) Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.

6) Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.

7) Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.

8 ) Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. To nie ty jesteś moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga !

9) Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę.

10) Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.

11) Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tłamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.

12) Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.

13) Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.

14) Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wiarę w ciebie.

15) Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.

16) Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.

17) Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia. Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet ci się nie śniło.

18) Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.

19) Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.

20) Nie bój się miłości. Nigdy.

 165 Czytanie dziecku ksiazek „Czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką ludzkość sobie wymyśliła”

Wisława Szymborska

Specjaliści zajmujący się rozwojem dziecka w sposób szczególny podkreślają wpływ czytania na aktywizację pięciu obszarów kompetencyjnych: komunikacji, odpoczynku, inteligencji emocjonalnej, koncentracji i emocji.
W dzisiejszym świecie książka nie jest dla naszych dzieci ani jedynym źródłem informacji, ani głównym źródłem rozrywki. Dlaczego zatem wciąż sięgają po książki? Dlaczego nam, rodzicom, powinno zależeć, aby to robiły?
Komunikacja
Czytanie poszerza doświadczenia językowe dziecka, rozwija słownictwo, uczy wyrażać myśli i rozumieć sposoby mówienia innych ludzi. Im bogatszy język, tym sprawniejsze wyrażanie własnego zdania, lepsza umiejętność werbalizowania uczuć i potrzeb. Przeczytane w książkach historie uczą dostrzegania związków przyczynowo-skutkowych, odnajdywania zależności i wyciągania własnych wniosków. Jednym słowem, czytanie kształtuje umiejętność samodzielnego myślenia i formułowania myśli – kompetencje niezbędne do właściwego funkcjonowania społecznego.
Odpoczynek
Są dzieci, które mają spore trudności ze zrelaksowaniem się, wyciszeniem i odpoczynkiem od nadmiaru stymulacji i wrażeń. Bywają przez to nadmiernie pobudzone i chaotyczne w działaniu.
Czytanie książek to jeden z najlepszych sposobów relaksu. Podróż w świat wyobraźni daje wytchnienie i tak potrzebną współczesnym dzieciom ciszę, zwłaszcza po zbyt długim oglądaniu telewizji czy graniu na komputerze.
Inteligencja emocjonalna
Samodzielne czytanie wymaga od dziecka podjęcia wysiłku oraz wytrwania w nim dla osiągnięcia celu (przeczytania książki do końca). Wyrabia w dziecku cierpliwość i umiejętność oczekiwania na nagrodę odroczoną w czasie. Nagrodę tym większą, że osiągniętą wyłącznie własną pracą. Realizowanie przez dzieci zadań z tzw. odroczonym efektem wpływa pozytywnie na rozwój ich inteligencji emocjonalnej, niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania psychicznego.
Nauka samodzielnego czytania jest częścią mądrego wychowania, polegającego między innymi na stworzeniu klimatu, w którym nie wszystko musi być szybko, natychmiast. Kształtuje postawę cierpliwości, skupienia i refleksji nad tym, co się robi.
Koncentracja
Brak koncentracji u dzieci jest naturalnym zjawiskiem na jednym z etapów rozwoju. Obecnie jednak psychologowie dziecięcy, wychowawcy, a także rodzice napotykają coraz większe trudności w pracy z dzieckiem nad umiejętnością skupiania uwagi. Wynika to z rosnącej liczby bodźców, jaka otacza nas w codziennym życiu. Dzieci bywają niespokojne i nadmiernie pobudzone. Nieumiejętność skupienia się na rzeczach istotnych sprawia, że stają się niepewne siebie i trudno znoszą porażki.
Ćwiczenie koncentracji uwagi to bardzo trudne zadanie, ale niezbędne do prawidłowego rozwoju intelektualnego. Rodzice i bliscy dorośli powinni wspierać dzieci we wszystkich aktywnościach, które pomagają wydłużać czas koncentracji, szczególnie na tych zadaniach, które wymagają niepodzielności uwagi. Jedną z takich aktywności jest właśnie nauka czytania.
Emocje
Treść książki często staje się pretekstem do rozmowy z rodzicami czy rówieśnikami na ważne dla dziecka tematy.
Czytanie odpowiednich książek jest polecane jako forma leczenia psychoterapeutycznego dzieci nieśmiałych, nadmiernie agresywnych, z szeroko pojętymi trudnościami w rozwoju emocjonalno-społecznym. Książka może pomóc zarówno w poznaniu sytuacji, z którymi dziecko się nie zetknęło, jak też posłużyć za temat rozmowy o trudnych emocjach, których samo doświadcza. Czytanie uczy empatii i wrażliwości.
Wspierajmy, cieszmy się z postępów, czytajmy!
Nie ma wątpliwości, że czytanie jest niezbędne dla rozwoju naszych dzieci. Na szczęście stanowi jedną z niewielu konieczności życiowych, która jest zarazem przyjemna. Sprzyja harmonijnemu rozwojowi intelektualnemu i emocjonalnemu oraz, co najważniejsze dla samego czytelnika, przynosi mnóstwo frajdy!
Jako rodzice kibicujmy naszym dzieciom w tej nauce. Zamiast sprowadzać czytanie do kolejnej metody stymulującej rozwój dziecka, spróbujmy traktować je jak wartościową zabawę lub rozrywkę, którą przecież w gruncie rzeczy jest.
Nauczmy się uznawać za sukces każdą sytuację, w której nasze dziecko samo sięga po książkę: ogląda okładkę, ilustracje, czyta pierwsze słowa, a potem zdania. Propagujmy takie zachowania, okazując zainteresowanie, rozmawiając z dzieckiem o tym, co właśnie obejrzało i przeczytało.
Pamiętajmy też, aby nigdy nie traktować czytania jak kary! Z praktyki zawodowej wiem, że niektórym rodzicom zdarza się, w odpowiedzi na złe zachowanie dziecka, stosować wariant kary „nie ma telewizji – będziesz czytać!”. Kto polubi coś, co musi robić za karę?
Kupując dzieciom zabawki edukacyjne i zapisując je na zajęcia mające rozwijać ich zainteresowania, czasem chyba zapominamy, że czytanie książek także zaspokaja wiele dziecięcych potrzeb, a nam rodzicom ułatwia życie. Umożliwienie dziecku kontaktu z książką nie wymaga przymusu ani nacisku, pozbawione jest trudności organizacyjno-logistycznych, a dzięki niewielkim nakładom finansowym (chwała bibliotekom) książka znajduje się wprost na wyciągnięcie ręki.
Czytanie książek nie jest lekarstwem na wszystkie trudności naszych dzieci w nauce, ale niewątpliwie jest jednym z najlepszych sposobów na ich uniknięcie i czytanie to także świetna zabawa!

Najważniejszym aktem prawnym, który określa prawa dziecka jest Konwencja o prawach dziecka. Potocznie nazywa się ją światową konstytucją praw dziecka. Została uchwalona 20 listopada 1989 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Wszystkie 192 kraje, które zdecydowały się ratyfikować ten dokument, zobowiązały się do respektowania i realizowania jego zapisów. Polska uczyniła to w 1991 roku.

Konwencja jest dokumentem w pewnym sensie, bo po raz pierwszy zostały w niej uwzględnione prawa
i wolności osobiste dziecka takie jak np. prawo do prywatności, swobody wypowiedzi etc. Konwencja wprowadziła też mechanizm kontroli respektowania praw dziecka przez poszczególne państwa. Są one zobowiązane do składania raportów z wykonywania Konwencji, rozpatrywanych następnie przez specjalnie powołany w tym celu Komitet Praw Dziecka z siedzibą w Genewie.

Konwencja zakłada, że dzieci nie są w pełni dojrzałe i na tyle świadome, by same mogły o siebie zadbać, przez co należy im się szczególna opieka i ochrona. Najważniejszymi zasadami, którymi kierowali się twórcy Konwencji są : zasada kierowania się zawsze dobrem dziecka oraz zasada równości wobec prawa wszystkich dzieci niezależnie od pochodzenia, koloru skóry czy wyznania.

Polska była inicjatorem i pomysłodawcą stworzenia Konwencji o prawach dziecka, dlatego też spoczywa na nas szczególna rola, aby prawa dziecka były w Polsce znane i przestrzegane.

Źródło: UNICEF

Jednym z zadań Polskiego Komitetu Narodowego UNICEF jest upowszechnianie zapisów Konwencji o Prawach Dziecka w szerokich kręgach społeczeństwa: wśród nauczycieli, rodziców, przedstawicieli prawa a przede wszystkim wśród dzieci i młodzieży.

Kontakt z Rzecznikiem Praw Dziecka odbywa się za pośrednictwem Biura Rzecznika Praw Dziecka. Wszystkie sprawy mogą Państwo kierować osobiście, za pośrednictwem poczty elektronicznej, telefonicznie lub wysyłając list. Rzecznik gwarantuje zachowanie poufności uzyskanych informacji (należy to zaznaczyć we wniosku). Oto adres:

Rzecznik Praw Dziecka
ul. Przemysłowa 30/32
00-450 Warszawa
telefon: (22) 583 66 00
fax: (22) 583 66 96

Biuro jest czynne od poniedziałku do piątku w godzinach 08.15 - 16.15.

Adres poczty elektronicznej:
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Niech się wreszcie każdy dowie
I rozpowie w świecie całym
Że dziecko to także człowiek
Tyle że jest mały.
Dlatego ludzie uczeni
Którym za to należą się brawa
Chcąc wielu dzieci los odmienić
Stworzyli dla was mądre prawa.
Więc je na co dzień i od święta
próbujcie dobrze zapamiętać:
Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczego
A szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego.


(artykuł 33,34 i 36 Konwencji o Prawach Dziecka)
Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi
I mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić.

(artykuł 13,15,16 i 17 Konwencji o Prawach Dziecka)
Nikt nie może mnie poniżać, krzywdzić, bić, wyzywać
I każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.

(artykuł 19,28,34,36 i 37 Konwencji o Prawach Dziecka)
Jeśli mama albo tata już nie mieszka z nami
Nikt nie może mi zabronić spotkać ich czasami.

(artykuł 9 i 10 Konwencji o Prawach Dziecka)
Nikt nie może moich listów czytać bez pytania
Mam też prawo do tajemnic i własnego zdania.

(artykuł 16 Konwencji o prawach Dziecka)
Mogę żądać, żeby każdy uznał moje prawa
A gdy różnię się od innych, to jest moja sprawa.

(artykuł 2,3,4,22,23, i 30 Konwencji o Prawach Dziecka)
Tak się w wiersze poukładały Prawa dla dzieci na całym świecie
Byście w potrzebie z nich korzystały najlepiej jak umiecie.

Na podst. Konwencji o Prawach Dziecka
Marcin Brykczyński

W życiu każdego człowieka niezależnie od jego woli emocje odgrywają ogromną rolę. Emocję określamy jako stosunek podmiotu do ludzi, zjawisk, rzeczy i do samego siebie. Są one odpowiedzialne za relacje, jakie łączą nas ze światem zewnętrznym, regulują je i nadają im określone znaczenie.

Rozwój emocjonalny dzieci w wieku przedszkolnym w stosunku do wcześniejszych faz rozwojowych cechuje się wzbogaceniem i zróżnicowaniem życia uczuciowego. Związane jest to zarówno z dojrzewaniem układu nerwowego, jak i z wpływem oddziaływań środowiskowych. W tym wieku dziecko przeżywa takie uczucia jak zazdrość, gniew, strach i lęk, radość, przyjemność, sympatię, zmartwienie, ciekawość. Zaczynają także kształtować się uczucia społeczne, moralne, estetyczne i intelektualne. Zazdrość pojawia się wtedy, gdy dziecku grozi utrata miłości osób z najbliższego otoczenia. Dziecko może demonstrować zazdrość w bardzo różny sposób: od gniewu czy odwracania się od osoby wywołującej zazdrość do takich form zachowań, które maja na celu zwrócenie na siebie uwagi. Podobnie różnorodne formy mogą przybierać reakcje gniewu dziecka. Może ono wyrażać to uczucie poprzez milczenie i czasowe izolowanie się od tych, którzy wywołali gniew, bądź przesadną hałaśliwość i przekorę. W stanie gniewu dziecko często zachowuje się w sposób prowokujący konflikty z rówieśnikami lub dorosłymi. W okresie przedszkolnym najwięcej napadów złości występuje między 2 a 4 rokiem życia, potem obserwuje się spadek częstotliwości reakcji gniewu, a także osłabienie jego intensywności. Dłuższe utrzymywanie się reakcji złości świadczy o nieprawidłowości systemu wychowawczego, często o nieświadomym wzmacnianiu przez rodziców takiego zachowania dziecka (np. zwracanie na dziecko uwagi w momencie, gdy ono się złości). Opanowanie reakcji złości u dzieci sprzyja takie zachowanie rodziców, które nie wzmacnia zachowania dziecka, np. wyjście z pokoju podczas ataku złości. Często przezywanym przez dzieci w wieku przedszkolnym jest strach. Sytuacje, które wywołują strach to najczęściej: zwierzęta, pojawienie się obcych osób, hałas. Stopniowo reakcje strachu na konkretne przedmioty maleją, natomiast obawy wzbudzają zjawiska przezywane w wyobraźni. Pojawiają się także obawy przed brakiem akceptacji, odtrąceniem, drwiną, a zatem uwarunkowane sytuacjami społecznymi. W wieku przedszkolnym może także pojawiać się lęk objawiający się jako silny stan napięcia charakteryzujący się poczuciem zagrożenia, a jednocześnie bezradności, niepokoju i bezsilności. Najczęstsze lęki występujące u dzieci w wieku przedszkolnym to lęki przed ciemnością, przed pozostaniem samotnie w domu, przed zwierzętami czy groźnymi zjawiskami przyrody. Innymi emocjami przeżywanymi przez dzieci są radość, przyjemność, zadowolenie. Uczucia te dziecko wyraża poprzez uśmiech, klaskanie w ręce, podskakiwanie itp. U dziecka w wieku przedszkolnym wzrasta liczba bodźców, na które reagują one radością. Mogą to być osiągnięcia w zakresie zdobywania nowych umiejętności czy poszerzania wiadomości, pokonanie przeszkody, zdobycie większego sukcesu niż osiągnięty przez kolegę. U dziecka prawidłowo rozwijającego się pogoda i zadowolenie są dominującymi stanami emocjonalnymi. Wyrażają się one, podobnie jak wszystkie emocje dzieci w wieku przedszkolnym, w sposób ekspresyjny. Dziecko w tym wieku nie potrafi maskować swych uczuć, uzewnętrznia je w sposób bardzo wyraźny i czytelny dla otoczenia. Reakcje jego są przy tym niewspółmierne do bodźca, cechują się dużą pobudliwością i intensywnością. Wskutek tego dziecko w okresie przedszkolnym określane jest jako niezrównoważone i uczuciowo niedojrzałe. Gwałtowność reakcji emocjonalnych powoduje, że dziecko łatwo popada w konflikty z rówieśnikami w przedszkolu czy z rodzeństwem w środowisku domowym. Cechą charakterystyczną dla emocji wieku przedszkolnego jest także ich krótkotrwałość i labilność, łatwość przechodzenia z jednego stanu uczuciowego w inny, często diametralnie różniący się od poprzedniego.

W rozwoju emocjonalnym dziecka w wieku przedszkolnym obserwuje się pewne prawidłowości. O ile w początkowym okresie uczucia są gwałtowne, krótkotrwałe, to w miarę rozwoju dziecko uczy się opanować nadmierną ekspresję uczuć, następuje proces uwewnętrzniania przeżyć oraz powstawania uczuć wyższych. Stopniowy rozwój uczuć dziecka zależy w dużej mierze od oddziaływań środowiskowych przy czym szczególne znaczenie ma dom rodzinny.

A. K.